محمدرضا از دوران کودکی بسیار صبور٬نماز خوان و با خدا بودند٬پسر بزرگ خانواده بودند و همیشه مرا سفارش می کرد که حتی لحظه ای خدا را فراموش نکنم٬پسر بسیار بخسنده ای بود.مرا بیشتر از هرکسی دوست می داشت٬هم مادرش بودم و هم دوستش.هیچ وقت تاب و تحمل ناراحتی ام را نداشتند٬از همان دوران کودکی و نوجوانی پسر بسیار با حیایی بودند٬هر وقت مرا ناراحت و غمگین می دید آنقدر با من شوخی می کرد تا ناراحتی ام بر طرف می شد٬نمازش را سر وقت می خواند و مرا نیز به این کار تشویق می کرد٬هر وقت به بازار می رفت دست خالی بر نمی گشت و حتما برای بچه ها حتی اگر شده بیسکویت و یا آدامسی با خود می آورد. هیچ وقت یکی از بچه ها را از قلم نمی انداخت.

                                                    راوی:مادر شهید

         

                                      از راست:شهید محمدرضا زاده علی